It’s been such a long time I’ve never thought of coming back to this blog of mine. Since I left Yahoo!, I think.

I logged in again when a friend of mine asked me some questions about wordpress.

Of course I needed to log in and see what I could do to help her.

Suddenly I realized how much neglected this blog has been. Sorry..Toodmuek is here once again.

Having been working for a compliance organization for a few months, my life has changed a great deal. It was almost impossible for me to end my love affair with the search engine and the role of search editor. Anyway, it has ended.

Back to this blog.

I got a very short forwarded mail this morning. It was indeed a short mail.

The body of the email contains only this URL

http://www.herethaksin.com/

The link resolved to an anti-Thaksin Shinawatra website, very newly made it seemed to be. (Please correct me if I’m wrong here)

I have to tell you that I don’t support any sort of rioting and unrest. I did when I was younger but not nowadays when my country is heading towards economic and social breakdown. However, as a person who worked 24/7 with Thai websites, I appreciate the production of this new site (though the site looks crappy!). I have seen so many websites produced to support Thaksin. They are so seamlessly produced and the content in English is so well-crafted with style. I can’t help wondering if they actually are written by either  native Thais like me, PR agencies, or foreign academicians. I am delighted to hear the other side of the story and I wish to see more in English. I hope someone would translate the content and add the translation into the website and allow the English-speaking world to explore the odd side as well.

True enough. There are many great English blogs written by Thais. However, they are considered ‘blogs’ and as long as there is the word like ‘blog’, ‘forum’, ‘webboard’, ‘viewpost’ appearing somewhere on the URL string, they are not that credible! People don’t take publicly-writable pages seriously. No one quotes them. Produce websites please!

I understand it takes some time to produce websites. I myself need to work for a living and I hardly can find time to even update this blog of mine. That’s where money comes in. Great English websites about Thai politics usually get funded. Laymen and full-time workers (like Toodmuek) don’t get paid and usually just grab blogs. Real fast and easy.

I hope more Thais express themselves in the more constructive way, shamelessly promote the use of English on websites, and ensure that they are heard through websites. I think I should start from myself. I will do that.

While I am writing this, I found out that this anti-Thaksin website is currently banned in Thailand.

Whatever!

ใครมีตังเหลือจากซื้อที่ดินแล้ว ก็แบ่งมาให้แมวมั่งนะ นึกว่าทำบุญทำทานแมวน่าสงสารซักตัว (แฮ่)

การถือกรรมสิทธิ์ที่ดินของต่างชาติ

อยู่ดีๆจะเข้ามาซื้อเลยตามใจชอบไม่ได้จ้ะ  แต่ต่างชาติที่เข้ามาทำธุรกิจสามารถใช้ที่ดินโดยการจดทะเบียนทรัพย์สิทธิ์ 4 แบบ
1) ใช้เป็นที่อยู่อาศัย 1) สิทธิเหนือพื้นที่ดิน 2) สิทธิเก็บกิน 4) สิทธิจากภาระติดพันในอสังหาริมทรัพย์  คือไม่ต้องซื้อที่ดินแต่ก็ใช้ประโยชน์ได้เหมือนถือครองกรรมสิทธิ์ จนกระทั่งหมดสัญญา

คนต่างชาติสามารถรับโอนที่ดินได้ 3 กรณี 

1) รับมรดกในฐานะเป็นทายาทโดยธรรม ตามมาตรา39 แห่งประมวลกฎหมายที่ดิน

2) ซื้อที่ดิน 1 ไร่ เพื่อเป็นที่อยู่อาศัย แต่ต้องนำเงินมาลงทุน 40 ล้านบาท  ซื้อที่ดินเพื่อใช้เป็นที่อยู่ได้ไม่เกิน 1 ไร่ และต้องได้รับอนุญาตจากรัฐมนตรี  เพื่อป้องกันนอมินี  (เอาชื่อไทยไปซื้อแต่ทั้งหมดเพื่อประโยชน์ของต่างชาติ)  และการดำเนินการต้องเป็นไปตามหลักเกณฑ์ วิธีการ และเงื่อนไขที่กำหนดไว้ในกฎกระทรวง ตามนัยมาตรา 96 ทวิ แห่งประมวลกฎหมายที่ดิน

3) รับโอนที่ดินในลักษณะที่เป็นผลประโยชน์ตามกฎหมาย เช่น ได้จากการลงทุน จากกองทุนรวมอสังหาฯธนาคารพาณิชย์ บริษัทเงินทุนหลักทรัพย์ บริษัทประกันชีวิต บริษัทประกันวินาศภัย

หญิงไทยที่สมรสกับชาวต่างชาติ

หญิงซึ่งมีสัญชาติไทยและได้สมรสกับคนต่างด้าว แต่ยังไม่ได้สละสัญชาติไทย มีความประสงค์จะซื้อบ้านพร้อมที่ดิน สามารถซื้อได้ โดยบุคคลสัญชาติไทย และสามีที่เป็นคนต่างด้าว บันทึกยืนยันเป็นลายลักษณ์อักษรร่วมกันต่อพนักงานเจ้าหน้าที่ว่า เงินที่บุคคลสัญชาติไทยนำมาซื้อที่ดินทั้งหมดเป็นสินส่วนตัวของบุคคลสัญชาติไทยแต่เพียงฝ่ายเดียว มิใช่สินสมรส เมื่อแยกกันไป ไม่ตัดแบ่งครึ่ง พนักงานเจ้าหน้าที่จึงจะดำเนินการจดทะเบียนสิทธิและนิติกรรมให้กับผู้ขอได้ และเมื่อพนักงานเจ้าหน้าที่จะทะเบียนฯ แล้ว ที่ดินย่อมตกเป็นสินส่วนตัวของบุคคลสัญชาติไทยแต่เพียงผู้เดียว

หญิงซึ่งมีสัญชาติไทยและได้สมรสกับคนต่างด้าว และสละสัญชาติไทยแล้ว มีสิทธิขอได้มาซึ่งที่ดินได้ ตามนัยมาตรา 96 ทวิ แห่งประมวลกฎหมายที่ดิน  กรณีถือครองที่ดินก่อนสละสัญชาติไทย ต่อมาเมื่อได้สละสัญชาติไทย ก็ให้คงมีสิทธิถือที่ดินได้เท่ากับคนต่างด้าว  ตามนัยมาตรา 87 แห่งประมวลกฎหมายที่ดิน เช่น ที่อยู่อาศัยครอบครัวละไม่เกิน 1 ไร่ นอกจากนั้นให้ทำการจำหน่าย

ดูรายละเอียดกรณีคนต่างด้าวขอได้มาซึ่งที่ดิน ตามมาตรา 96 ทวิ แห่งประมวลกฎหมายที่ดิน ทางเว็บไซต์กรมที่ดิน http://www.dol.go.th   หากต้องการข้อมูลเพิ่มเติมให้ติดต่อสอบถามสำนักมาตรฐานการทะเบียนที่ดิน หมายเลขโทรศัพท์ 0-2221-9189   สำนักงานเลขานุการกรม โทร.0-2221-5682, 0-2226-3073

หน่วยวัดที่ดินไทย (Land measurement units in Thailand) 

1 rai = 4 ngan
1 ngan = 100 tarang wah (square wah)
1 wah = 2 meters   
1 rai = 400 tarang wah (square wah)
1 rai = 1600 square meters

1 rai = 400 tarang wah (square wah) = 4 ngan = 1600 square meter = 0.0016 square kilometer
1 ngan = 100 tarang wah (square wah)  = 400 square meter  
1 tarang wah (square wah) = 4 square meter   

1 rai = approx. 1/3 acre   
1 rai & 1 ngan = 0.5 acre   
2.5 rai = approx. 1 acre  
6.25 rai = approx.1 hectare 
1 rai = 0.16 hectare
1 rai = 1.6 decare
1 rai = 16 are

…

วันอาทิตย์เป็นวันดีของสัปดาห์

หลังจากที่ทำธุระและพักผ่อนบ้างแล้วตั้งแต่เมื่อวาน

ก็เริ่มกิจวัตรยามบ่ายตามปกติ

แบกเป้ ใส่รองเท้าผ้าใบ

หยิบกล้อง s200 สำหรับคนเบี้ยน้อยหอยกระทัดรัด แล้วเดินลงเขา 

ต่อเอ็มอาร์ทีหนึ่งป้าย  แล้วเดินต่อห้านาทีก็ถึง

ขึ้นลิฟท์ไปชั้น 5 มองหาที่เหมาะๆ วิวดีๆ ลงนอนผึ่งพุง

น่านอาไร  เอ๊ะ โน่นอะไร  เห็นไกลๆ  โด่เด่

อ่า ไม่สน ลงนอนก่อน

เป้เป็นหมอน  นอนริมน้ำ

แดดอ่อนๆ นอนเลียอุ้ง

ให้เส้นบะหมี่หมูแดงย่อยสลายในแสงอัลตร้าไวโอเล็ต 

ฟ้าโปร่ง แดดอ่อนๆ ลมเอื่อยๆ

เกือบหลับไป

เสียงตู้มม ทำให้แมวตื่นตูม 

ลุกขึ้นดู  ก็เจอสาวตู้มๆหลายคน เอื๊อก

เลยเลิกนอน  ชมวิวดีกว่า

อากาศดีมั่ก  วิวดี  เพลิน  แต่มิกล้าถ่ายระยะใกล้

อะควาเซอร์กิตน่ะเอง 

ครูฝึกเสียงดังมาก

แอบเข้าข้างในหาที่เย็นๆ  ดีกว่า

แต่หลบได้ไม่นานก็โดนเขาไล่ตะเพิดออกมา เหอๆ

วิ่งสู้ฟัด  หางจุกตูด(หมึกๆ)ออกไป

….

ไม่รู้จะไปไหนต่อ 

ไป Clark Quay ดีกว่า

มีน้องคนสวยยืนตากลมอยู่บนเสาธง

ป้ายบอกว่ามีตลาดปลา แต่หาไม่เจอ

คนหลอกแมว ฮือๆ… พวกคนเนี่ย… เชื่อไม่ได้

ป้าคนนี้นั่งเหม่อลอย คอยแฟน

โธ่ เจเรมี่ ทำไมหลอกให้ ลีแอน นั่งคอย

นั่งรอตรงนี้ตั้งแต่ 29 กุมภาพันธ์ที่แล้วนะเนี่ย

ธ่อ

ในที่สุด ป้าลีแอน ก็หมดความอดทน

เดินจากไป…

… 

แมวก็หมดความอดกลั้นกับป้าเหมือนกัน 

เพราะกว่าจะรอให้ป้าไป  แสงก็หมด

เหลืองหมด 

พอก่อน  กลับบ้านดีกว่า

จบวันพักผ่อนอย่างสบายใจ  ถึงบ้านหนึ่งทุ่ม  ทอดไข่เจียวกิน 

บ๊ายบาย

He’s deaf and mute, pushing and pulling his very eye-catching big bike down the hill with difficulties. He might have stopped after dropping something, I guessed.

I learned later that he only speaks Russian and cannot use universal sign language for deaf, even.

Soon he waved bye-bye and started riding. I slowly followed his bike down the hill. There, I saw his “roadside exhibition” consisted of his colorful bike, photos, a route map and himself. From a long “chat”, I understood only a few messages. He stations here for a while to get some donation before going up north.

Here, people can read his signboard in English.

People write a lot about him on the Net.

He found Singapore is expensive.

(Hopefully I got these right. Otherwise, my apologies right here.)

Having a hard time communicating with this guy, I ended my silent conversation with him by pointing to Thailand (where he will be passing soon) on his map and pointing to myself, then, I took some photos and donated. Accommodation in Singapore is expensive, I know well.

Neither charity, nor world peace does he do this for.  Having said that, I would like to say I still found him a breath of fresh air as he is a living proof of a less than normal individual who still lives his dreams.

If you wanna catch him, it isn’t hard. He parks his bike in front of Guardian Pharmacy just right outside Parklane Shopping Centre, along Selegie Road.

It’s 7 minutes’ walk away from Dhoby Ghaut MRT station, or 5 minutes away from The Cathay, the brand new building with an old face (skin) and a great-selling name.

————-
An article about him from New Paper  http://newpaper.asia1.com.sg/printfriendly/0,4139,159260,00.html

Posted in : ซิงทิป http://singtip.ning.com

พูดเรื่องการซื้อรถใช้รถที่นีทีไร ซาบซึ้งถึงความแสบสันต์ของรัฐบาลที่นี่ทุกทีไป
เขาไม่ต้องการให้คนขับรถ กลัวว่ารถติด จะเสียภาพลักษณ์ กระทบเศรษฐกิจ กระเทือนการเข้ามาลงทุน
ใครจะใช้รถจะต้องจ่ายเยอะแยะ และซ้ำซ้อน

และการซื้อรถที่นี่ไม่เหมือนบ้านเรา คือซื้อแล้ว เป็นของคุณ คุณสามารถก็ใช้ไปได้เรื่อย

ตราบเท่าที่อยากใช้และจ่ายภาษีได้ ซึ่งไม่กี่ตัง

แต่ที่นี่..เหอๆ…ซื้อขาดก็จริงแต่เหมือนเช่าจากรัฐบาล รัฐบาลยอมใช้ได้ไม่เกิน 10 ปี

เพราะต้องจ่าย Certificate of Entitlement (COE) ซึ่งต้องประมูล (bidding) ราคาขึ้นๆลงๆ

เดี๋ยวแพง เดี๋ยวถูก สุดแล้วแต่ว่าปริมาณรถที่รัฐบาลยอมให้จดทะเบียนใหม่ในระยะนั้น เหอๆ

ท่านรัฐบาลอาจจะอยากคุมกำเนิดเมื่อไหร่ ก็จำกัดทะเบียนใหม่เมื่อนั้น ราคาก็สูงลิ่ว

ซื้อรถใหม่จากศูนย์ ราคารถจะรวม COE ไปแล้ว บอษัทจะไปประมูลมาเป็นล็อตๆให้คุณแล้ว

ซื้อรถก็ต้องเฝ้าดูราคา COE ว่าจะถึงไหน ลงเมื่อไหร่รีบตะครุบซื้อ มีลุ้นระทึก

พอใช้รถครบ 10 ปีแล้ว แม้รถยังดี แต่ก็ต้องกลับไปซื้อทะเบียนต่อ ไม่งั้นขับออกไปไหนโดนจับ

รถเก่าสักยี่สิบปี เขาก็ไม่อยากให้ใช้ละ บางทีเก่ามากๆ มูลค่ารถต่ำกว่าค่าทะเบียนอีก เหอๆ

ก่อนโน้นมีเจ้าแก่คันนึง อายุสามสิบปีเอง บ้านเราวิ่งกันเยอะแยะตามถนน

เกาะนี้ COE หมดแล้ว ก็หมดกัน ราคาตกวูบ รถก็เก่า ทะเบียนก็ไม่มี ทำไงดี

เก็บไว้ ค่าจอดก็ต้องเสีย แงๆ แพงทั้งขึ้นทั้งล่อง

ราคาก่อนเอาเข้าเชียงกงไปแยกซากคือ 50 เหรียญ

อยากร้องไห้ ไอ้เพื่อนยากเรา ราคามันแค่ห้าสิบเหรียญ แงๆ

โชคดีราคานี้ รวมค่าลากมันไปเชียงกงด้วย ไม่งั้นขาดทุน ขายรถเก่าให้เขา แถมยังต้องจ่ายตังเขา ฮ่วย

ทำไงได้รถไม่มีทะเบียน ไม่มี COE ออกไปขับไม่ได้อ่ะ ผิดกฎหมายมั่กๆ

ก่อนเขาจะมาลากเอาไปลูบแล้วลูบอีก ลูกรัก จะเก็บไว้ปลูกสะระแหน่ก็ไม่ได้

ค่าสะระแหน่กำละเหรียญ ค่าที่ปลูก 300 เหรียญต่อเดือน

ตอนนี้ราคา COE ขนาดไม่เกิน 1600 ซีซี อยู่แถวๆ 14,000 เหรียญ ต่อ สิบปี

ขนาดเกิน 1600 ซีซี อยู่แถว 18,000 เหรียญ ต่อสิบปี

ดูข้อมูลล่าสุดเกี่ยวกับ Singapore COE ได้ที่ http://www.aas.com.sg/coe/coe4.htm

จะเห็นว่าเดือนมีนาคม 2008 มีโควต้า 5178 คัน มีคนประมูล 7,317 คัน มีคนได้ไปประมาณ 70%

ราคา bidding จะออกวันที่ 1 และ 7 ของทุกเดือน(ถ้าจำไม่ผิด)

ตราบใดที่เขาคุมกำเนิดให้โตแค่สามปูเซ็นต์ต่อปี มันก็แพงอย่างนี้แหละ

ตอนนี้ถือว่าถูกแล้วนะ เคยขึ้นสูงถึง 20,000 เหรียญ

จากนั้นก็ต้องจ่าย Registration fee ให้ LTA (Land Transport Authority)

จ่าย Vehicle taxes ประมาณ พันเหรียญได้ สำหรับรถส่วนบุคคล เหอๆ

จ่ายค่าป้าย Vehicle Number Plate

ค่าประกันภัยรถยนต์

ค่าวิทยุติดรถยนต์ S$27 ต่อปี (หึหึ เอากะมันสิ)

จากนั้นก็ต้องจ่าย Road tax ทุกๆ ครึ่งปี หรือ หนึ่งปี โดยตรวจสภาพก่อน

รถอายุ 3 ถึง 10 ปี ต้องตรวจสภาพทุกสองปี รถแก่สิบปีไปแล้วตรวจสภาพทุกปี

นอนอยู่บ้านดีๆจะมีจดหมายมาเตือนว่าภาษีใกล้หมดอายุละ ให้มาตรวจสภาพรถ จะได้จ่ายภาษีถนน ฮว่ะ ฮ่ะ ฮ่า

ไหนจะค่า Electronic Road Pricing (ERP) อีก เหอๆ

เป็นด่านเก็บเงินที่คุณขับผ่านแล้ว จะโดนดูดเงินจ๊วบ ออกจาก cash card หน้ารถคุณ

แล้วส่งเสียงหัวเราะเยาะ “ติ๊ดดด” ทิ้งท้าย พร้อมมูลค่าเงินที่ลดลงไปเหรียญนึงมั่งสองเหรียญมั่ง แล้วแต่กรณี

นโยบายนี้ก็เพื่อตั้งกำแพงไม่ให้คนเข้าอาณาบริเวณที่เขาคิดว่าอาจรถติด และไม่อยากให้เข้า

หรือที่เรียกว่า restricted zone ค่าที่ว่าเป็นย่านแออัด อยู่ในเมือง ในชุมชนต่างๆ

รถติด ไม่มีกิจก็อย่าเข้ามา

สมัยก่อนไอ้การดูดเงินเงียบๆ แบบนี้ มีแต่ย่านธุรกิจกลางเมืองหรือ Central Business District – CBD เท่านั้น

เดี่ยวนี้ระบาดลามไปทุกที่ อ้างว่ารถติดไปกระจายออกไป ก็คนเขาจะเก็บตังน่ะ แหม

บางคนขับรถจากบ้านกว่าจะถึงที่ทำงานผ่านชุมชนเยอะแยะ

บ้านไกลแล้วยังซวยต้องเสียค่าเข้า restricted zone ประมาณ 10 เหรียญต่อเที่ยว

ขับกลับเสียอีก 10 เหรียญ ขับผ่าน ERP ทีไร ได้ยินเสียงติ๊ดดดด ใจหายวาบ

โดนดูดเงินอีกแร้ววว

วันไหนเข้าถนนออร์ชาร์ดไปช้อปปิ้ง เจออัตราพิเศษ ไม่ได้เก็บแค่ขาเข้า

แต่เก็บทั้งขาเข้าและขาออก เหอๆ เสียเพิ่มอีก 2 ถึง 4 เหรียญ สำหรับการเข้าออกย่านนี้

ไหนจะค่าจอดรถอีก ในเมืองเดือนละ 300 เหรียญ หากเอาไปจอดนอกสถานที่
ตามห้าง เพื่อกินข้าว หรือช้อปปิ้ง ก็เอาอีก เสียอีกชั่วโมงละ 2 เหรียญโดยเฉลี่ย

ต้องคอยอ่านป้ายก่อนเข้า
“เฮ้ย ชั่วโมงนี้เหมาสีย 2 เหรียญจอดได้ตลอดว่ะ” เลี้ยวขวั่บเข้าลานจอดรถ ทันที

เทศกาล มันชาร์ตเพิ่ม ชั่วโมงละ 3 เหรียญก็มี

ถ้าไปตาม food court รัฐบาล หรือจอดตามท้องถนน

เพื่อหม่ำข้าว ก็ต้องรอ “ทุ่มนึงจอดฟรี รอก่อนนะที่รัก เหลืออีก 10 นาทีจะทุ่มนึง”

ยอมท้องกิ่วเพื่อ 90 เซนต์ค่าจอด หนึ่งชั่วโมง

“น่านะ เพื่อบัญชี saving ของเราทั้งคู่”

เวรแท้ๆ

ก่อนทุ่มนึงจึงเป็นเวลาที่รถมากมาย แอบอยู่นอก Restricted zone และด่าน ERP

พอใกล้ๆทุ่มนึง มันจะออกมาคลั่กเชียว ไม่รู้มากจากไหนบ้าง

จ่อรอคิวเข้าโซน พอป้ายอิเลกทรอนิกส์ตรงด่าน ERP ที่บอกว่า In operation ดับวูบลง

อ่าฮ่า.. รถจะวิ่งกรูกันผ่านด่านอย่างเริงร่า คนในรถก็จะยิ้มอยู่ในใจ

คงคิดกับตัวเองว่า

เย้ ได้กินข้าวแล้วตรู ไส้จะขาดรอนๆ แย้ววว

วันนี้เซฟตังได้สองเหรียญ เย่

รอดไปที ไม่ต้องจ่ายแท็กซี่เพิ่มอีกสองเหรียญ

สารพัดจะคิด

บางคนก็คิดว่า.. โด่ รัฐบาลเอ๊ย วันนี้ไม่ได้กินตังกรูหรอก

ยิ้มได้ไม่นาน ตื่นเช้ามาก็โดนอีก

..

บ้าเลือดมั่ก รัฐบาลที่รัก

Posted in : ซิงทิป http://singtip.ning.com

ในบรรดาคนที่บ้าฮวงจุ้ย บ้าโชคลาง เห็นจะไม่มีใครเกินสิงคโปร์

ตรุษจีนที อะไร อะไร ก็โชค เฟื่องฟู ร่ำรวย เงิน ทอง ไหลมาเทมา ใครพูดจาไม่เป็นมงคล มีหวังโดน

แต่เกาะมันเล็ก มีอะไรไม่มงคลทีจะหนีไปไหนก็ลำบากแท้ๆ คืบก็ทะเล ศอกก็ทะเล  ขีจักรยานไม่ดีคงตกเกาะตาย แหะๆ เว่อร์

เขาก็จำเป็นต้องอยู่กับมันให้ได้ด้วยวิธีต่างๆสารพัด

ไม่เว้นกระทั่งผี หรืออะไรลึกลับหาคำตอบให้ไม่ได้ เมื่อไปไหนไม่ได้ ก็ต้องอยู่ด้วยกัน

แต่ต้องอยู่อย่างสันติ

เวลาเขาสร้างแฟลตเอชดีบี หรืออพาร์ทเมนต์ หรือคอนโด
เขาจะคอนซีลสายไฟ และท่อต่างๆไว้ในระหว่างช่องเหนือเพดาน กับ พื้นบ้านของชั้นบน เพื่อให้บ้านดูสวยงามไม่มีสายระโยงระยาง และเพื่อให้มีที่ว่างแคบๆสำหรับให้คนมุดหัวเข้ามาซ่อมบำรุงได้

เวลาเขาสร้างตึก ผู้รับเหมาจะใส่ลูกหินไว้ในที่ว่างนั้น
เขาเชื่อว่ามีภูตผีเด็กอยู่ และจะมาคอยรังควานผู้อาศัยให้เดือดร้อนได้ สิ่งที่เขาพอจะทำได้ก็คือหาอะไรให้เด็กเล่น ล่อใจ ว่างั้น

การใส่ลูกหิน จึงกลายมาเป็นธรรมเนียมหนึ่งในการสร้างแฟลต

แน่นอนเด็กสมัยก่อนคงไม่เล่นเกมนินเทนโด หรือเอ็นจอยไอพ็อด วิญญาณเด็กเหล่านี้คาดว่าคงพอใจที่จะเล่นลูกหิน

ตอนดึกๆเป็นเรื่องธรรมดาของคนที่นี่ที่จะได้ยินเสียง ก๊ก…………ก๊ก..ก๊ก.ก๊กก๊กก๊ก

เป็นเสียงอะไรตกลงพื้นครั้งหนึ่ง แล้วเว้นห่าง คล้ายจะกระดอนขึ้น แล้วตกลง เด้งขึ้นอีก ถี่กระชั้น และเงียบไปในที่สุด

นั่นแหละเสียงเล่นลูกหิน

*คำว่า Kan Cheong เวลาอ่าน โปรดทำเสียงเสียดแทรก กึ่งๆ กัน-จง และ กัน-จี-ยง

Posted in : ซิงทิป http://singtip.ning.com

ขอคุยก่อน

ใครที่ติดเกาะสิงคโปร์ผ่านช่วงเศรษฐกิจตกต่ำ ราวๆปี 98 เป็นต้นมา จะรู้ดีว่าบ้านเช่าและห้องเช่าในสิงคโปร์ไม่ได้แพงดับจิตขนาดนี้ ห้องเช่าราคาประมาณ 450-500 เหรียญต่อเดือนยังพอจะหาได้ โดยไม่ต้องไปไกลปืนเที่ยงอย่างทุกวันนี้

ปัญหาแรกของคนย้ายงานหรือที่เรียน คือหาที่ซุกหัวนอน เกิดเป็นแมวแบบตูดหมึกก็นับว่าดีไปอย่าง ไม่ต้องหาบ้านแพงๆ เพราะแก๊งค์แมวจรจัดที่นี่มีเยอะ แต่เป็นคนตัวโตๆอย่างนายจักกะปอง การหาบ้านเป็นเรื่องสำคัญ กว่าจะหาได้น้ำหนักลดไปหลายกิโล น่าสงสารมั่ก ตูดหมึกเห็นใจเลยรวบรวมทิปให้คนไทยที่มาใหม่ไว้อ่านคร่าวๆ

ก่อนมา

ก่อนจะตัดสินใจมาติดเกาะ (เอาอย่างตูดหมึก) ควรจะเสิร์ชหาบ้านเช่า จากโฆษณาคลาสสิฟายด์บนเว็บซะก่อน สำรวจราคาว่ามีงบเท่าไหร่ และต้องเข้าใจราคาตลาด ไม่ใช่ว่ายุคที่บ้านแพงนรก มีงบอยู่ห้าร้อยแต่อยากได้ห้องมาสเตอร์รูมในคอนโด มีสระว่ายน้ำ มีซาวน่า นอกจากนั้นก็ต้องเข้าใจประเภทบ้านและทำเล ของดี หรูหรา ราคาถูก สะดวก มีทุกอย่าง ไม่มีในโลก หากมีก็อาจจะแถมผีมาให้ เหอๆ แล้วจะหาว่าหมึกไม่เตือน (เดี๋ยวไปดูทำเลที่ควรหลีกเลี่ยงเอาเองนะ)

เว็บที่หาราคาและแอดอสังหาให้เช่าได้ มีเยอะ ตูดหมึกลองเสิร์ชดูทาง ยาฮู ประเทศไทย ด้วยคีย์เวิร์ดเหล่านี้ ก็พอจะเจอ
| Singapore room for rent | สำหรับคนที่อยากเช่าห้อง ไม่ว่าจะมีห้องน้ำในตัว หรือใช้ห้องน้ำร่วมกับคนอื่น
| Singapore master room for rent | สำหรับคนที่อยากเช่าห้อง แบบมีห้องน้ำในตัว ใช้คนเดียวไม่ปนกับใคร
| Singapore common room for rent | สำหรับคนที่อยากเช่าห้อง แบบไม่ต้องมีห้องน้ำในตัวก็ได้ ด้วยสาเหตุที่ว่างบน้อย ถ้าต้องการห้องในอพาร์ทเมนต์หรือคอนโด ต่ำกว่า 500 เหรียญมักจะได้ห้องแบบนี้ แต่ถ้าเป็น HDB flats ก็อาจจะได้ห้องมีห้องน้ำในตัวได้ แล้วแต่โชค เพราะบ้านส่วนมากมีห้องที่มีห้องน้ำในตัวแค่ห้องเดียว และเจ้าของบ้านอาจจะอยู่เอง
| Singapore HDB flat for rent | สำหรับคนที่อยากได้ทั้งยูนิตในแฟลตรัฐบาล ไม่อยากเช่าแต่ห้อง แต่กลัวว่างบอาจจะไม่พอเช่าอพาร์ทเมนต์เอกชน อาจจะมีเพื่อนแชร์กันอยู่ ไม่เน้นหรู กะเก็บตัง ขอแนะนำว่าคนที่แชร์กันควรเป็นคนรู้จักมาบ้างแล้ว หน้าใหม่หมดอาจมีปัญหาเข้ากันไม่ได้
| Singapore apartment for rent | สำหรับคนที่อยากได้อพาร์ทเมนต์ของเอกชนทั้งยูนิต ไม่อยากได้แฟลตรัฐบาล และถ้างบประมาณพอมี จะแชร์กับเพื่อน หรือไม่แชร์ก็ตามสะดวก
| Singapore condo for rent | สำหรับคนที่ชอบสิ่งอำนวยความสะดวกในคอนโดมิเนียม สระว่ายน้ำ ซาวน่าและยินดีระดมตังเป็นค่าเช่าทั้งยูนิต
| Singapore room in apartment for rent | สำหรับคนที่อยากเช่าห้องในอพาร์ทเมนต์เอกชน
| Singapore room in condo for rent | สำหรับคนที่อยากเช่าห้องในคอนโด แค่เช่าห้องก็ได้ใช้สระว่ายน้ำและซาวน่าไม่ต่างจากเจ้าของบ้าน
| Singapore classified ads | หาโฆษณาย่อยที่มีคนโพสต์เอาไว้ตามเว็บโฆษณาออนไลน์ แล้วเข้าไปหาหมวด property ดูเอง
| Singapore property ads | หาโฆษณาย่อยด้านอสังหาที่มีคนโพสต์เอาไว้ตามเว็บโฆษณาออนไลน์ แต่ควรระวังเพราะส่วนมากเป็นพวกบ้านราคาแพงเน้นให้ฝรั่ง expat เช่า

ตัวอย่างเว็บที่หาข้อมูลได้
| http://www.flatsdb.com | แอด HDB flats
| http://www.propertyzone.sg | แอดอสังหา
| http://www.propertyhub.com.sg | แอดบ้านโดยทั่วๆไป
| http://www.hdb4rent.com | แอด HDB flats
http://www.sgrentals.com | แอดให้เช่าบ้าน
| http://www.sgfreeclassifieds.com | แอดย่อยทั่วๆไป ต้องเข้าไปที่หมวด property| http://www.efair.sg | แอดย่อยทั่วๆไป ต้องเข้าไปดูหมวด property
| http://www.sg-house.com | แอดบ้านโดยทั่วๆไป ต้องเข้าไปตามหมวด จึงจะเจอ
ตัวอย่าง หมวด HDB for rent
| http://www.sg-house.com/forum-13.html&sid=4b08af8d883fba45fba04adac3f9cebe
| http://www.estatediy.com | แอดบ้านโดยทั่วๆไป ต้องเข้าไปตามหมวด
| http://www.adpost.com | แอดย่อยทั่วๆไป ต้องเข้าไปดูหมวด property
| http://singapore.gumtree.sg | แอดย่อยทั่วๆไป ต้องเข้าไปดูหมวดอสังหา property

ย่านต่างๆในสิงคโปร์

ถ้าคุณไปจีบคนในสิงคโปร์ หรือรู้จักเพื่อนใหม่ (โดยเฉพาะอย่างยิ่งผู้หญิง) คำถามแรกๆที่คุณจะถูกถามคือ คุณทำงานอะไร อยู่ที่ไหน และเป็นบ้านแบบไหน

ไอ้คำถามว่าทำงานอะไรน่ะ ก็ไม่ต่างจากบ้านเรานัก คือเขาอยากรู้ว่าคุณน่ะมีงานดีๆทำไหม ส่วนบ้านคุณเป็นบ้านประเภทไหน นั่นก็บอกอีก ถ้าคุณตอบไปว่า อ๋อ ผมอยู่บ้านหลังน่ะ หรือทาวเฮ้าส์ครับ หรือว่าคอนโดครับ หรือเช่าแฟลตการเคหะ มันหมายถึงอะไร มันบอกฐานะใช่ไหมล่ะ

แต่ไอ้คำถามที่ว่า คุณอยู่แถวไหน บ้านเราถือเป็นคำถามที่ไม่ค่อยน่าเกลียดเท่าไหร่ แต่สำหรับที่นี่ มันสื่ออะไรให้คนที่รอฟังคำตอบคุณได้อิมเมจิ้นมากมาย เป็นคำถามกึ่งๆ “คุณน่ะมีฐานะทางสังคมระดับไหนกัน” ก็เพราะว่า“ย่าน”มันบอกอะไรไงล่ะ

ก่อนจะไปถึงแต่ละย่าน ขอแปะแผนที่ไว้ให้ดูกันก่อนว่าหน้าตาเกาะเม็ดมะม่วงหิมพานต์กระจุ๊ดลุดเนี่ย ความจริงก็มีเขตกะเค้าเหมือนกัน และจดจำได้ง่ายๆจากชื่อ MRT หรือที่บ้านเราเรียก BTS หรือประเทศอื่นเรียกซับเวย์ เพียงแต่มันอยู่ใต้ดินบ้าง บนดินบ้างเท่านั้นเอง

source: http://www.streetdirectory.com

มาแร้วว แผนที่เกาะ แสดงรายชื่อย่านต่างๆ และชื่อสถานี MRT

MRT หรือ Mass Rapid Transit เป็นโครงข่ายรถไฟฟ้า ที่ประกอบด้วยสายต่างๆรวม 4 สาย ที่เปิดแล้วมี 3 สาย คือ

สายสีแดง หรือสายที่เชื่อมเหนือ-ใต้ (North – South line)

สายสีเขียวหรือสายที่เชื่อมตะวันออก-ตะวันตก (East – West Line)

สายสีม่วงหรือสายตะวันออกเฉียงเหนือเข้าเมือง (North East Line)

และที่กำลังจะเปิดปลายปีนี้บางส่วน คือสาย Circle line หรือสายที่วนเป็นวงกลมบริการจุดต่างๆในเขตธุรกิจหลักและรอบเมือง

ตอนนี้รัฐบาลกำลังร่างแผนทำอีกสายหนึ่ง เชื่อมทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือแถวๆบูกิต บาตก (Bukit Batok) เข้ามายังเมือง ล่าสุดได้ยินว่าจะมาบรรจบแถวๆลิตเติ้ลอินเดีย (Little India) – หากมีความคืบหน้าตูดหมึกจะรายงานให้ทราบครับพ้ม!

อยากรู้ว่าย่านไหนอยู่ตรงไหนของเกาะ ก็คลิกไปที่เว็บ สตรีทไดเร็คทอรี่ดอทคอม แล้วก็พิมพ์ชื่อย่าน อพาร์ทเมนต์ ออฟฟิศ คอนโด หรือถนนที่อยากรู้ แล้ว enter (อ่า กระซิบว่าดอกไม้ รกๆ ที่อยู่รอบๆ นั่นคือโฆษณา แมวไม่ชอบเลย ให้ตายเดะ!)

หน้าตาเป็นแบบนี้

เกาะสิงคโปร์เล็กๆน่ารักแห่งนี้ ประกอบด้วยเขตตามความเข้าใจของแมวตัวหนึ่งดังนี้

CBD (Central Business District) เขตธุรกิจกลาง เป็นออฟฟิศและช้อปปิ้ง อยู่ทางใต้สุดของเกาะ เปิดแผนที่ดูจะเห็นว่าอยู่ตรงกลางและต่ำสุดในแผนที่ ภาษาแมวเรียกว่า“ตูดเกาะ” คล้ายๆตูดไก่

เขตอนุรักษ์ เขาเก็บวัฒนธรรมเชื้อชาติต่างๆไว้ คงจะเห็นค่าด้วยแหละ และก็คงจะเอาไว้ใช้ในอุตสาหกรรมท่องเที่ยวด้วยเหมือนกัน ตึกแถวเก่าย่านการค้าของแต่ละเชื้อชาติที่ทรุดโทรมมากแล้ว แต่สวยงามด้วยสถาปัตยกรรมโบราณ ยังพอเห็นได้แถบไชน่าทาวน์ (China Town) ลิตเติ้ลอินเดีย (Little India) มาเลย์วิลเลจ (Malay Village) อาหรับสตรีท (Arab Street) พวกนี้เป็นตึกเก่า เขาอนุรักษ์ไว้ โดยการเอาเหล็กยันด้านหน้าตึกแถวไว้ เป็นหน้ากาก (ปัจจุบันดูเหมือนพวกคนสองขา จะเรียกว่า”สกิน”) แล้วปลูกบอดี้ใหม่โครงสร้างเนี้ยบ แล้วเอาหน้ามาปะ เมื่อแล้วเสร็จตึกพวกนี้จึงเป็นตึกใหม่ที่หน้าตาแก่ (โอวว.. แก่ลายคราม.. อารามป้าเนาวรัตน์ น้าเพ็ญพักตร์) ปั่นราคาได้แพง ด้วยทำเล และรูปลักษณ์ บริษัทโฆษณาและดีไซน์ชอบมาก

นอกจากนี้ก็มีย่านของเชื้อชาติต่างๆที่เหลือแต่ชื่อ แม้เคยเป็นที่ตั้งบ้านเรือนของแต่ละเชื้อชาติในสมัยก่อน แต่ตอนนี้ไม่ค่อยจะมีคนชาตินั้นๆเหลือให้ดูแล้ว เช่น ย่านยิว ย่านอังกฤษ ย่านเนปาล ย่านฝรั่งเศส ย่านสวิส ฮอลแลนด์ บางทีก็มาพร้อมป่าช้าประจำชาตินั้นๆ วันหลังแมวจะเล่าให้ฟังเนอะ

เขตที่อยู่อาศัยคนรวยสมัยก่อน ได้แก่ แถวกาตง (Katong) มารีนพาเหรด (Marine Parade) และย่านอีสต์โคสต์ (East Coast) นับว่าฮ็อตมาตั้งแต่สามสิบปีที่แล้ว สมัยก่อนย่านเหล่านี้ติดทะเลนะเออ ไอ้ถนนอีสต์โคสต์ พาร์ค โร้ด (East Coast Park Road) น่ะ สมัยก่อนถมทะเล ตรงนั้นคือริมทะเลเลยล่ะ ไม่เชื่อก็ต้องลองไปดูสปอร์ตคลับหรูเก่าแก่แห่งนึงที่ถนนแอมเบอร์ โร้ด (Amber Road) ชื่อ Chinese Swimming Club สระว่ายน้ำของคลับนี้ในสมัยก่อนเคยเป็นน้ำทะเล เขาปั๊มขึ้นมาจากทะเลที่อยู่ไม่ไกล มาลงสระให้คนว่ายกัน ถนนอีสต์โค้สต์ พาร์ค โร้ดนั่นแหละคือชายขอบระหว่างดินกับน้ำ คนสมัยก่อนมีตังก็ซื้อบ้านบังกะโลอยู่ เอ็นจอยวิวทะเลลมทะเล แต่พอถมทะเลแล้ว ที่ดินงอกไปไกล ใครจะคิดว่าจะงอกงามเป็นสวนสาธรณะอีสต์โค้สต์นั่นได้ เมื่อทะเลไกลออกไป ความนิยมในการอยู่บ้านหลังแถวนี้ก็ลดลง ที่ดินก็แพงมาก ไม่คุ้มซื้อ ไม่คุ้มจัดสรร คนเลยหันไปนิยมตึกสูงเพื่อจะได้โก่งคอมองเห็นวิวทะเลได้

แล้วยังมีย่านที่แพงเพราะเป็นแหล่งการค้า คือรอบๆเขตธุรกิจแถวถนนออร์ชาร์ด (Orchard Road) และเช็นตั้นเวย์ (Shenton Way) เช่น แถวสถานี MRT ต่อไปนี้ Newton, Bugis, Novena, Outram park, China Town, Little India, Ferrer Park, Harbour Front และอื่นๆ

ปัจจุบันมีคอนโดใหม่ๆเกิดขึ้นเยอะ ทำให้การจัดย่านแบบนี้ลดความสำคัญลงไป เดี๋ยวนี้แทบทุกสถานี MRT ใหญ่ๆมาพร้อมคอนโดและห้างสรรพสินค้า ไม่ว่าจะไกลแค่ไหน ต่อให้เกาะสายรถไฟฟ้าเอาไว้เหนียวแน่น ก็ยังไปไหนมาไหนสะดวกได้ทั่วเกาะภายในเวลาประมาณ 1 ชั่วโมง

แฟลตรัฐบาลที่ห่างจากเมืองไม่เกินสามสี่สถานีรถไฟฟ้า เป็นย่านฮ็อตเหมือนกัน ชุมชนที่หัวกระไดไม่เคยแห้งเหล่านี้ เช่น คาลลัง (Kallang) ลาเวนเดอร์ (Lavender) ทัว พายโย่ (Toa Payoh) ตียง บาห์รู ไม่อ่านว่า”เตียง” แต่อ่านว่า ตี-ยง เร็วๆเป็นพยางค์เดียวกัน (Tiong bahru) บูกิต เมราห์ (Bukit Merah) บิชาน (Bishan) เรดฮิล (Red Hill) ควีนสทาวน์ (Queenstown) และอื่นๆอีกมาก ล้วนเป็นย่านฮ็อตฮิต ติดอันดับ ทั้งสะดวกด้วยสาธารณูปโภคแบบไม่ต้องออกไปไหนก็มีชีวิตรอดได้ตั้งแต่เกิดจนตาย และที่สำคัญคือใกล้เมือง มีรถไฟฟ้าแล่นเข้า CBD หลายคนจึงยินดีจ่ายแพงกว่า ในเมื่อหาแฟลตรัฐบาลไม่ได้ ก็ขอซื้อคอนโดหรืออพาร์ทเมนต์แถวๆนี้อยู่ก็แล้วกัน ยังไงก็ได้อาศัยห้าง ที่กิน ที่จับจ่าย และรถไฟเข้าเมืองไปทำงาน

เขตแฟลตรัฐบาล ที่ไกลหน่อย แต่ก็ยังสะดวกเพราะมีรถไฟฟ้า และข้อดีคือไม่แพง เนื่องจากเป็น Residential Estate ขนาดใหญ่ ยามวิกฤติอสังหาแพง จึงยังพอมีที่เหลือให้อยู่มั่ง เช่น อัง โม เคียว (Ang Mo Kio) เซ็งกัง (Seng Kang) บูกิต ปันจัง (Bukit Pangjang) พายา เลบา (Paya Lebar) เฮากัง (Hougang) บูกิต บาตก (Bukit Batok) ชัว ชู กัง (Chua Chu Kang) ซีเม (Simei) แทมปินีส (Tampines) แต่สะดวกนะเออ เมื่อเทียบกับบ้านเราที่รถติดสองชั่วโมงไม่กระดิก ขึ้น MRT ครึ่งชั่วโมงหรือกว่านิดหน่อยก็ไม่น่าจะลำบากอะไร ถ้ายิ่งได้ที่พักอยู่ใกล้สถานีรถไฟ ลงปุ๊บเดินเข้าบ้านปั๊บ ผ่านร้านขนมแวะซื้อกลับบ้าน อ๊ะ ซื้อน้ำหน่อย แชทพูหมด ระหว่างทางมีร้านรองเยอะแยะ แหม..สบายออก ได้เก็บตังส่งบ้านด้วย

เขตกรีนเนอรี่ มีแต่รถเมล์ รถเมล์หมดก็แท็กซี่ลูกเดียว แต่ฝรั่งชอบ แถวอัพเพอร์ธอมสัน (Upper Thomson) อัพเพอร์บูกิต ติมา (Upper Bukit Timah) วัตเทิ่นเอสเตท (Watten Estate) และอื่นๆอีก จาระไนไม่หมด

เขตอุตสาหกรรม เช่น จูร่ง (Jurong) ทูอ๊าส (Tuas) กากีบูกิต (Kaki Bukit) อูบิ (Ubi) อันหลังนี้ไม่ไกลนัก

อีกย่านหนึ่งที่เริ่มฮ็อตคือเขตเวสต์โคสต์ West Coast เป็นย่านท่าเรือและอุตสาหกรรมเบา ประเภทจัดส่ง และจัดจำหน่าย ด้วยติดกับท่าเรือน้ำทะเลลึก อุดมไปด้วย distripark และโกดังสินค้า คล้ายๆคลองเตยบ้านเรา แต่น่ามองกว่าแยะ ข้อดีคือใกล้เมือง หากเจอบ้านแถวๆ ปาเซร์ ปันจัง (Pasir Panjang) ถนนอเล็กซานดร้า (Alexandra) ถนนเตอลก บลังกาห์ (Telok Blangah) ก็น่าจะลองพิจารณา ยิ่งมีสถานีฮาร์เบอร์ ฟร้อนต์ (Harbour Front) ผุดขึ้นมาพร้อม วีโว่ซิตี้ (Vivocity) ห้างสรรพสินค้าที่ใหญ่ที่สุดในสิงคโปร์ แถวนี้ก็เริ่มฮ็อต

ย่านที่พึงหลีกเลี่ยง

เกลั้ง (Geylang ) มีโรงแรมและน้องๆออกมายืนริมถนน ไม่ควรอยู่สำหรับผู้หญิงที่คิดว่าต้องกลับบ้านค่ำ และยังไม่อยากหาลำไพ่แบบนี้ เว้นแต่ว่าจะไม่ต้องเดินผ่านโรงแรมม่านรูด หรือว่าไม่ใส่ใจ สะดวกซะอย่าง ใครจะทำไม

วู้ดเลห์ (Woodleigh) เป็นความผิดพลาดของการลงจุดบนแผนที่ เพื่อกำหนดที่ตั้งสถานีเอ็มอาร์ที เพราะใกล้กับอีกสถานีหนึ่งมาก และเป็นป่าช้าครับท่าน ป่าช้าจีน และค่ายเนปาลซึ่งก็มีที่ผังของเขา ทั้งจีนและแขก เลยยังไม่เปิดใช้ บรื๋อ…แมวยังขนลุก ว่างๆจะเล่าให้ฟัง

เมื่อมาถึง

สเตรทไทม์ หนังสือพิมพ์ฉบับนี้ มีดีที่โฆษณา (จริงจริ๊งงง…ง)

เมื่อมาถึง อย่างแรกที่ควรจะทำคือ เก็บหนังสือพิมพ์บนเครื่องไว้ดูเล่น และเมื่อถึงวันเสาร์ก็ซื้อหนังสือพิมพ์ The Straits Times วันเสาร์ ซึ่งจะมีแอดเยอะที่สุด และนายหน้าที่ดินจะระดมโฆษณามาลงวันนี้ เปิดเซ็คชั่นคลาสสิฟายด์ออก แล้วดูหมายเลขคอลัมน์ด้านหน้าหนังสือพิมพ์ คอลัมน์จะแบ่งออกตามข้างล่างนี้

ดูหมายเลขคอลัมน์ ตรงหน้าใน Your CATS Classified Guide จะบอกว่าแอดประเภทใด ดูได้ตรงไหน จำโค้ดเอาไว้ แล้วเปิดดูตามตัวเลข

เจอแล้ว หมวด Room for rent อยู่ที่คอลัมน์ 426 และ 427 แล้วเราก็เปิดไปดูด้านใน ก็จะเจอ อ่าฮ่า Mandarin Garden, Upper East Coast, Toa Payoh Lorong 1 ฯลฯ

ศัพท์ควรรู้

HDB (Housing and Development Board) คล้ายๆการเคหะบ้านเรา

HUDC/HDB flat แฟลตรัฐบาล สองอย่างนี้ไม่เหมือนกัน ไว้อธิบายอีกที

master room ห้องที่มีห้องน้ำในตัว ใช้คนเดียว

attached bathroom/toilet ห้องน้ำในตัว

common room ห้องเช่าที่ห้องน้ำอยู่ข้างนอกหรือต้องใช้ห้องน้ำร่วมกับคนอื่น

shared bathroom/toilet ห้องน้ำใช้ร่วมกับคนอื่น

bathtub หรืออ่างอาบน้ำ ที่นี่ชอบเรียกว่า long bath เฮ้อ..

queen-sized bed เตียงคู่

single bed เตียงเดี่ยว

double-decker bed เตียงสองชั้น

PUB (Public Utility Board) ค่าน้ำ ค่าไฟ ก็จ่ายหน่วยงานนี้แหละ

inclusive/exclusive of PUB รวม/ไม่รวมค่าน้ำไฟด้วยในค่าเช่า

split bill / shared bill เอาค่าน้ำไฟแต่ละเดือนมาหารกันในหมู่คนเช่าในยูนิตเดียวกัน

air-con แอร์นี่ละครับท่าน เวลาร้อนๆ กวนใจมาก เพราะที่นี่มีธรรมเนียมว่าห้ามเปิดเกิน 10 ชั่วโมงต่อวัน

maintenance fee ค่าบำรุงรักษาอาคาร ทำความสะอาดระเบียงทางเดินนอกยูนิต คอนโดมักเก็บอย่างน้อย 300 เหรียญ ส่วน HDB ก็เดืนละไม่กี่สิบ

MRT (Mass Rapid Transport) หน่วยงานคล้ายๆ องค์การรถไฟฟ้าของบ้านเรา

MRT Station สถานีรถไฟฟ้า มีทั้งบนดิน และใต้ดิน

food court ศูนย์อาหาร ไม่ติดแอร์ก็อิ่มละ 3-4 เหรียญ ติดแอร์ก็อิ่มละ 5-6 เหรียญ

kopitiam (โกปิเตี่ยม) ร้านกาแฟ แต่ปัจจุบันเอามาใช้เป็นชื่อเชนศูนย์อาหารติดแอร์ เปิดดึก ไว้ฝากท้องยามกิ่วขึ้นมาไม่รู้จักเวล่ำเวลา นอกจากนี้ก็ยังมีคนฮกเกี้ยนแก่ๆใช้ในความหมายปกติว่าร้านกาแฟด้วยเช่นกัน

คำท้องถิ่นที่เป็นชื่อสถานที่

Lorong (โล-รง) ซอย ถ้า lorong 12 เก๊าะหมายความว่าซอย 12 เล่นไม่ยาก

Bukit (บู-กิต) เขา มีเขาเยอะไปหมด ไม่เห็นจะใหญ่ซักกะลูก

Jalan (จะ-ลัน) เดิน ทางเดิน มีอยู่ในชื่อถนนเยอะเลย

ฯลฯ

การติดต่อกับนายหน้า

แอดส่วนใหญ่ในหนังสือพิมพ์ มาจากนายหน้าซักประมาณเก้าสิบห้าเปอร์เซ็นต์เห็นจะได้ น้อยนักที่จะเจอเจ้าของบ้านลงโฆษณาเอง ยิ่งตลาดตอนนี้ เป็นเซลเลอร์มาร์เก็ต ใครมีบ้านทำเลทอง บ้านใหม่ น่าอยู่ ก็สามารถปั่นราคาได้สูง ถ้าเป็นสาวไทยก็เรียกว่า”สวยเลือกได้” บางทีโทรบอกนายหน้าไปตอนไก่โห่ สิบโมงนายหน้าพุ่งมาดูบ้าน พร้อมคนเช่า เซ็นสัญญาตอนสิบโมง ง่ายกว่ากินกล้วยซะอีก

แอดคอลัมน์นิ้วนึง ประมาณสามบรรทัด สนนราคา 33 เหรียญต่อการลงหนึ่งฉบับ ถ้าเขาจะลงโฆษณาย่อมแสดงว่าต้องจริงจังพอควร ถ้าคิดจะไม่ยอมจ่ายค่าบริการนายหน้าละก็ โปรดดูท้ายแอด หากมีอักษรย่อท้ายแอดละก็แสดงว่าเป็นนายหน้า และลงชื่อย่อบริษัทเอาไว้เป็นที่สังเกต เช่น era, dw และอื่นๆ

สมัยก่อนตอนที่เป็นตลาดของคนต้องการเช่า (buyer market) ถ้านายหน้ารู้ว่ามีคนอยากเช่าบ้าน เขาจะเกาะคนอยากเช่าไว้ เข้าไปดูฐานข้อมูลจากบริษัท ทำการบ้านว่ามีบ้านไหนดีๆราคาไม่แพงที่จะเหมาะสม และเลือกสักสองสามแห่งเพื่อพาคนเช่าไปดู

แต่เดี๋ยวนี้ เป็นตลาดของผู้ให้เช่า (seller market) เขาต้องเกาะคนที่มีบ้านให้เช่า และลงประกาศ จากนั้นก็รอรับโทรศัพท์ ตอบคำถาม พาไปดู คนเช่าจะติดต่อมาเองเรื่อยๆ

อันที่จริง นายหน้ามีไว้ทำอะไร

มีคนบอกตูดหมึกว่า คนไทยบางคนไม่ค่อยชอบติดต่อกับนายหน้า อันที่จริงแล้วนายหน้ามีหน้าที่สำคัญในการจัดหาให้ถูกใจเรา และปกป้องผลประโยชน์ผู้เช่าและผู้ให้เช่า ในยุคนี้นายหน้ามักเรียกค่าตอบแทนจากผู้เช่า เพราะบ้านหายาก

หน้าที่ของนายหน้าคือช่วยหาข้อมูล และมองหาที่ถูกใจให้เรา ต้องค้นข้อมูล และทำการบ้านมาพอสมควร ดูทำเลที่เราจะไปทำงานได้ สายรถเมล์ หรือรถไฟอะไร ที่กิน ที่ช้อป และซักถามความต้องการของเรา และเตรียมสัญญาให้ผู้ให้เช่าเข้าใจตรงกับเรา ตรวจตราสภาพบ้าน และเป็นหูเป็นตาให้ ว่าเครื่องใช้ไฟฟ้าใช้ได้หรือว่าใกล้พัง ขอให้เจ้าของบ้านซื้อหาให้ใหม่ได้หรือไม่ มีของอะไรบ้าง เฟอร์นิเจอร์อะไรบ้าง ทำรายการเอาไว้ หลอดไฟใช้ได้ไหม ท่อตันยัง และหากยังไม่ตัน จะมีวี่แววว่าจะตันหรือเปล่า พัดลม แอร์เย็นหรือเปล่า หากของพวกนี้เสียขึ้นมาใครจะจัดการและค่าใช้จ่ายจะเอายังไง ค่าบำรุงรักษา maintenance ใครจะจ่าย จะให้หารด้วยหรือว่าเจ้าของจ่ายเองหมดอย่างที่คนทั่วไปเขาทำกัน คอยดูเงื่อนไขเล็กน้อยๆในการใช้แอร์ใช้ได้กี่ชั่วโมง การใช้ครัว จะยอมให้ทำกับข้าวได้ไหม ตู้เย็นใช้ได้ไหม ให้ใช้ช่องไหนได้ เอาคอมพ์มาใช้ได้กี่เครื่อง กุญแจไม่พอ ขอสายยูคล้องด้วยเพื่อไม่ให้ใครเข้าไป เสียงดังในบ้าน การกลับดึก พาเพื่อนมาพัก แม่มาเยี่ยมจะเอาไงดี เรื่องต่างๆเหล่านี้สำคัญเมื่อเข้าอยู่จริงๆ และเขาจะช่วยเขียนป็นสัญญาไว้ เพื่อป้องกันปัญหาล่วงหน้า

อีกอย่างหนึ่งก็คือ นายหน้าต้องช่วยในการสื่อสารระหว่างผู้ให้เช่า ในประเทศที่คนพูดภาษาเยอะแยะแบบนี้ นายหน้าต้องทำหน้าที่เป็นนักแปลไปด้วย หากเจ้าของบ้านพูดจีนแมนดาริน ฮกเกี้ยน แคะ กวางตุ้ง มาเลย์ ฮินดี ทามิล หรืออย่างอื่น

ค่าตอบแทนนายหน้า

ครึ่งนึงของค่าเช่าหนึ่งเดือนเป็นราคามาตรฐาน และควรจะเป็นสัญญาเช่าอย่างน้อย 6 เดือนขึ้นไป เพราะน้อยกว่านั้นเจ้าของบ้านก็ไม่ค่อยอยากให้เช่า หรือให้เช่าในราคาแพง ด้วยว่าเมื่อคนนี้ไป บ้านก็จะว่างอีกไม่รู้นานเท่าไหร่ ต้องวุ่นวายทำความสะอาด เปลี่ยนกุญแจ หาเตียงแบบใหม่ให้เข้ากับคนกลุ่มใหม่ สัญญาเช่าวันนี้จะเอาเตียงสองชั้น วันหน้าเป็นคู่สามีภรรยาจะเอาเตียงคู่ ก็ต้องเป็นธุระจัดหาให้อีก วุ่นวายทุกๆสอง-สามเดือนไม่จบไม่สิ้น ส่วนมากสัญญาระยะสั้นกว่า 6 เดือนจึงเรียกค่าเช่าแพงกว่า เป็นการประกันความเสี่ยงไปในตัว

สิ่งควรบอก เมื่อโทรสอบถามจากนายหน้า

1 คุณมาจากประเทศอะไร สำคัญมากสำหรับบางคน ไม่ขอพูดว่าเพราะอะไร

2 คุณมาทำอะไรที่นี่ ทำงานออฟฟิศพวกไวท์คอลล่าร์ (professional), เรียน, ทำงานบลูคอลล่าร์ บอกไปว่ามาทำอะไร เป็นกุ๊ก เป็นช่างเสริมสวย เป็นช่างไฟ ช่างซ่อมแอร์ หมอนวดเท้า ทำสปา ทำงานร้านอาหาร เป็นสาวคาราโอเกะ

3 จะอยู่กี่คน เอาเตียงแบบไหน

4 จะทำกับข้าวไหม ทำกับข้าวเล็กๆน้อยก็คือ light cooking คือชงชากาแฟ ทำมาม่าได้ แต่ว่า no frying เขาไม่อยากให้คุณเข้าไปทอดผัดให้ควันโขมงและน้ำมันเหนียวบ้านเขา อ่า ถึงจะ light cooking ก้เถอะ คุณอาจจะขอเขาว่าต้มได้ไหม แฮ่ แล้วก็เอามาม่าไปต้มใส่หมูสับและผักกินได้ ใครเขี้ยวมากๆก็จะบอกมาเลยว่า no cooking คุณก็อาจจะเช่าหรือไม่เช่าก็แล้วแต่ความจำเป็น

5 ต้องการบ้านแบบไหน ถ้า HDB ก็ไม่มีอะไรเลย หากเป็นอพาร์ทเมนต์ ก็อาจจะมีการรักษาความปลอดภัยดีขึ้น เช่น การ์ดเข้าตึก การ์ดสำหรับลิฟท์เฉพาะชั้น บางแห่งก็มีสระว่ายน้ำด้วย แต่ไม่มีสาธารณูปโภคอื่นๆ เช่น ยิม ซาวน่า อย่างคอนโดมิเนียม

6 ห้องแบบไหน มาสเตอร์รูม (master room) ก็มีห้องน้ำในตัว ส่วนคอมม่อนรูม (common room) ก็แชร์ห้องน้ำกับคนอื่นๆ

7 ต้องมีแอร์ไหม แอร์เขาก็มักจะให้ใช้แค่วันละ 10 ชั่วโมงนะ แต่คุณก็บอกเขาได้ว่าบางวันจะไม่เปิดเลย เอาไปถัววันเสาร์ได้ไหม วันเสาร์ขอเปิดกลางวันด้วยนะ ก็ว่ากันปายยยย…

8 ต้องมีเฟอร์นิเจอร์พร้อม fully-furnished ไหม ทีวี เตียง ฟูก ตู้เสื้อผ้า ผ้าม่าน อินเทอร์เน็ต แอร์ พัดลม หรือ partially-furnished ก็ได้ อันนี้ต้องไปคุยเอาเองว่าเขาจะมีอะไรให้บ้าง

9 เช่านานเท่าไหร่ อย่างต่ำก็ครึ่งปี

10 ทำงานหรือเรียนอยู่แถวไหน ต้องการทำเลแถวไหน เขาจะได้หาให้ที่น่าจะสะดวกเรา

11 เดินทางด้วย MRT อย่างเดียวหรือยินดีขึ้นรถเมล์ด้วย แรกๆก็นั่งได้ แต่นานๆไปหลายคนติดความสบาย เพราะรถเมล์มันช้า นั่งจนรากงอก

12 งบเท่าไหร่ อันนี้สำคัญมาก เพราะว่าต่อให้สเป็คเลิศเลอแต่ไหน แต่งบคุณกระจิ๋ว เอเจ้นต์เขาก็จะบอกคุณเป็นภาษาที่สุภาพว่า It’s very difficult. I’ll look around for you and let you know. แต่เมื่อวางหูไปแล้ว เขาก็จะไม่จดชื่อและเบอร์คุณ และจะลืมคุณไปเลย

13 เริ่มเมื่อไหร่ สำคัญ การหาบ้านควรหาเนิ่นๆ แต่ไม่ควรเนิ่นเกินไป หาล่วงหน้าประมาณเกือบเดือนกำลังดี ไม่มีเจ้าของบ้านคนไหนรอคุณได้น๊านนาน เว้นแต่ว่า เจ้าของบ้านรู้ดีว่าไม่มีใครเช่าบ้านเขาแน่ เพราะรถไฟฟ้าไปไม่ถึง ผีดุ เพื่อนบ้านเพิ่งฆ่าตัวตาย หรือว่าเป็นเกย์เฒ่า ชอบใจคุณ และรอตุ๋ยคุณด้ายย…นะฮ้า (หึ หึ)

14 ต้องการอะไรอย่างอื่นอีก เช่น อินเทอร์เน็ต เคเบิลทีวี ทีวี ไม่เอาบ้านที่มีหมา ไม่เอาบ้านที่มีเด็ก ไม่รักเด็กเพราะไม่ใช่นางงาม ถ้าบ้านไหนมีหญิงอยู่เยอะยอมจ่ายแพงได้ ขอใช้ตู้เย็นด้วยคนได้มั้ย ขอกลับดึกมั่งสิ ไม่ให้เสียงดังหรอก ขอแม่มาอยู่ด้วยบ่อยๆสักสองเดือนหนนึงนะ แฟนมาเยี่ยมนะ ขอให้ทำความสะอาดห้องน้ำทุกอาทิตย์ด้วย

ขอต่อเทคนิคการดูบ้าน house viewing วันหน้า

Posted in : ซิงทิป http://singtip.ning.com

ตึกขอบหยักๆสีขาว สูงเด่นเป็นสง่า ยามใดที่มุ่งหน้าออกนอกเมืองไปทางอีสต์โคสต์ พาร์ค หากไม่หันไปทางขวาหาชายทะเลที่ถูกทิวไม้บังมิด ก็จะเห็นเดอะ คอนคอร์สที่อยู่ทางซ้ายได้ไม่ยากนัก
และสำหรับคนไทยที่มาติดเกาะใหม่ๆ หลายคนใช้ตึกหยึกหยักนี้เป็นแลนด์มาร์ค เพื่อหาพิกัดภูมิศาสตร์ของตึกโกลเด้นไมล์คอมเพล็กซ์ที่อยู่ใกล้ๆกัน เพื่อต่อไปจะได้หาพิกัดภูมิศาสตร์ของร้านส้มตำและข้าวกระเพราไก่ไข่ดาวเป็นอันดับต่อไป

เดอะ คอนคอร์ส จะไปอีกรายแล้ว

สังเวย ออง บล็อค (en bloc) อีกศพ… กุ๊กๆกู๋

ในโอกาสตัดป้ายเปิดบอร์ดซิงทิป จึงขอไว้อาลัย เดอะ คอนคอร์ส ไว้ ณ ที่นี้ (เอเมน)

เดอะ คอนคอร์ส เป็นตึกที่อยู่บริเวณที่เขาเรียกว่า โกลเด้น ไมล์ (โอห์ เยห์) บริเวณโกลเด้นไมล์นี้ เป็นพื้นที่บางๆเฉียบ ระหว่างถนนบีช หรือบีชโร้ด กับถนนนิโคลล์ ไฮเวย์ ซึ่งประมาณสามสิบปีที่แล้วก่อนที่จะมีการถมทะเล เคยเป็นพื้นที่ทำเลทอง เพราะต่อกับพื้นที่ปากแม่น้ำที่เรียกว่า คาลลัง เบซิ่น Kallang Basin รัฐบาลเขาเล็งเห็น เห็น..เอ่อ อ่า.. กำไรมั้ง ก็ทำโซนนิ่งให้เป็นย่านสำหรับปลูกตึกสูง แล้วจัดการ ”เรียกคืน” มาจากชาวบ้านตามท่าเรือ รวบรวมเป็นไซต์ขนาดใหญ่ให้เอกชนประมูล

ในแผนที่จะเห็นตึกที่ติดกับ MRT นิโคลล์ ไฮเวย์ (สถานีที่ถล่มไปและยังเปิดไม่ได้นั่นแหละ)  เดอะ คอนคอร์ส

หลายสิบปีที่แล้ว ก่อนตูดหมึกเกิดประมาณ 3 ชั่วชีวิตแมวได้ แถวนี้มีแต่ท่าเรือ โรงเลื่อย และแพไม้ซุง ลากมาจากทะเลแล้วเลี้ยวเข้ามาตามแม่น้ำ จากนั้นก็เลื้อยขึ้นฝั่งไปยังโรงเลื่อย ซุงไม้สักและไม้ต่างๆ พวกนี้เป็นวัสดุก่อสร้างสำคัญ มีเถ้าแก่ทำโรงเลื่อยและโกดังไม้เต็มไปหมด

เมื่อรัฐบาลที่เคารพ ”เรียกคืน” มาจากเถ้าแก่เหล่านี้แล้ว บริษัทฮง ฟุค ก็ประมูลไปได้ในปีเจ็ดเก้า และเริ่มก่อสร้างในปีแปดหนึ่ง ตั้งใจจะสร้างฮงฟุคเซ็นเตอร์ แต่ว่าโดนมรสุมเศรษฐกิจจนการก่อสร้างต้องระงับไป

กระทั่งปีแปดเจ็ด บริษัทสถาปนิก 61 และสถาปนิก พอล รูดอล์ฟ ร่วมกันออกแบบตึกที่สร้างไม่เสร็จนี้ใหม่ รวมออฟฟิศทาวเวอร์รูปแปดเหลี่ยมสูง 41 ชั้น อาคารที่อยู่อาศัย ร้านค้า คลับเฮ้าส์ สระว่ายน้ำและสวนหย่อมบนลานชั้นห้าของช้อปปิ้งคอมเพล็กซ์ มีทางเข้าออกทั้งสองด้าน ทั้งบีชโร้ด และนิโคลล์ ไฮเวย์

นี่ไง คุณพอล รูดอล์ฟ Paul Rudolph

ในที่สุดโครงการทศวรรษกว่านี้ ก็แล้วเสร็จในปี 1994 (เย่) ด้วยค่าก่อสร้างเกือบสองร้อยห้าสิบล้านเหรียญสิงคโปร์ และเป็นตึกระดับหรูหราผลงานของสถาปนิกชื่อดังก้องโลก ทั้งยังได้รับการยกย่องในงานแสดงผลงานสถาปนิกทั่วทุกมุมโลก

อืม แมวจะจบยังไงดีละเนี่ย
พิมพ์จนเหนื่อยอุ้งแล้ว เดี๋ยวค่อยมาต่อละกัน

ตอนนี้ดูภาพไปก่อน เพื่อความซาบซึ้ง น้ำตาหยดแหมะ

ยามค่ำคืน งามหลาย (ภาพนี้มีลิขสิทธิ์)

หรูไหมท่านผู้ชม สระว่ายน้ำยุคนั้น หาไม่ได้แล้ว โปรดสังเกตสาวในภาพ ป่านนี้เป็นป้าเป็นยายหมดแล้ว

เนียนมั่ก

 หลังคาโปร่ง ประหยัดไฟ

คอนเส็ปต์นี้ สามสิบปีล่วงมาก็ยังไม่เก่า

โถงข้างล่างน่ะ สมัยก่อนจัดน้องๆงานมอเตอร์โชว์เชียวครับท่าน

ขาดอย่างเดียว… พริตตี้!

อภิมหาอลังการงานบอลลูน

… 

แล้วจะมาเล่าต่อ

(c) ไอ้ตูดหมึก aitoodmuek@yahoo.com